เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เป็นการเริ่มต้นทำสิ่งที่อยากทำมานาน เคยคิดว่าอยากทำอะไรให้กับคนที่มีโอกาสทางสังคมน้อยกว่า คิดมานานแล้วว่าจะทำ ว่าจะ.....อยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้ทำ เหตุผลเพราะ ไม่รู้จะเริ่มยังไง ตรงไหน ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้บ้าง (เหตุผลดูดี) แต่จริงๆเป็นเพราะตัวเองไม่แน่ใจว่าจะทนเหนื่อยได้มั๊ย และมิอาจจะละจากความสบายไปได้ "อาลัยเสียเหลือเกิน" อีกอย่างเป็นเพราะเคยชินกับการทำตัวสบายๆ ในวันหยุด " นอนดูหนัง ฟังเพลง อ่านหนังสือ ถ้าเบื่อก็ออกไปพบปะผู้คน (ห้างสรรพสินค้า) " อีกทั้งเคยชินกับการเป็นผู้รับ ตั้งแต่เล็กจนโตมีคนอื่นทำให้ตลอด จนทำให้เสพติด "ความเคยชิน" เพราะมันสบาย ไม่เปลืองพลังงาน

ฉันคิดว่าหลายคนก็คงเป็นเหมือนกัน หลายคนทำอะไรไป เพราะเป็นสิ่งที่ทำอยู่ทุกวัน ทำเพราะคนอื่นเค้าทำกัน ทำโดยที่ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำกับสิ่งที่ชอบเป็นสิ่งเดียวกันหรือปล่าว ทำโดยที่ไม่รู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ควรทำหรือไม่ ทำไปแล้วจะเกิดผลเสียตามมาทีหลังหรือปล่าว แค่สิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้มันสบาย ไม่ต้องคิดอะไรมาก ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรมากมาย แค่นี้ก็น่าจะพอ.....

แต่สุดท้ายก็ต่อสู้กับตัวเองได้สำเร็จ (หลังจากที่พยายามอยู่นาน) หลุดพ้นจากการติดความสบาย หลุดออกจากความเคยชินเดิมๆ "ขอบคุณเจ๋นิจที่ช่วยให้ดาวได้ทำในสิ่งที่ตั้งใจมานาน ขอบคุณที่ช่วยดึงออกจากความเคยชินเก่าๆ"

ก็ได้แต่หวังว่าเด็กๆทีได้ไปสอนทั้งที่คลองหลอดและใต้สะพาน โดยเฉพาะใต้สะพาน จะหลุดออกจากความเคยชินต่างๆได้ หลุดออกจากความเคยชินกับวิธีหารายได้ในแบบเดิมๆ ที่เป็นอยู่...

สนใจเขียน blog หรือเปล่าครับ เข้าไปที่ link ส่งเนื้อหาของคุณ แล้วเลือก Blogger เล้ย

สนใจเข้าร่วมครูอาสากับครูเนตรไหม เข้าไปดูที่นี่ http://www.numthang.org/content/788/

อ่านเรื่องอื่นๆ http://www.numthang.org/blogger/330/1/

มาอีกให้ได้นะ เวลาของดาว เป็นเวลาที่มีค่ามากๆ ของคนอีกหลายๆ คน
อย่ากลับไปเสพติดความเคยชินอีกนะจ๊ะ

ขอบคุณตี๋ ที่มีเว็บไซต์นำทาง ที่นำทางพวกเราหลายๆ คนให้ได้ไปเริ่มต้นทำสิ่งที่อยากทำมานาน

และนำทางให้เราได้มาอ่านข้อความของคุณเนตร ให้ได้รู้จักครูปู่ และสมาชิกกลุ่ม ซ.โซ่อาสา ที่ทำให้เรารู้ว่า ถึงมันจะช้าไปหน่อย แต่ก็ดีใจที่ได้เริ่มต้นทำสิ่งที่ตั้งใจไว้

อ่าว ตกลงทราบเรื่องครูปู่จากที่นี่นี่เอง