วันที่ 23 กันยายน ได้นัดเจอกับเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เพื่อนคนนี้เป็นคนเข้มแข็ง ประเภทอ่อนนอกแต่แข็งใน ฉันไม่เคยเห็นเธอร้องไห้ ไม่เคยเห็นเธอทุกข์ใจ แต่การอยู่ในชีวิตของคนวัยทำงานมาหลายปี  เธอเริ่มคิดมากถึงอนาคตการเงิน ความมั่นคงของชีวิต คิดมากจนไม่สบายใจ ใบหน้ากังวล แต่ละวันนอนหลับไม่เคยเต็มอิ่ม แม้จะยิ้มได้ หัวเราะร่า แต่แววตาและเสียงก็ไม่สดใสเหมือนเดิม

"กลุ้มใจหว่ะ นอนไม่หลับเลย เงินเดือนออกแค่ครึ่งเดือนเอง"

"คิดมากทำไม เงินเดือนครึ่งเดือนของมึงมากกว่าของกูทั้งเดือนเลยนะ"

"แต่ภาระกูเยอะนะโว้ย เงินเดือนทั้งเดือนแทบจะไม่พอใช้ ได้ครึ่งเดือนมา 2 เดือน ยังดียังได้มา ซ้ำร้ายกว่านั้น เงินไม่ออกมาเกือบ 2 เดือนแล้ว"

"ก็รู้อยู่แล้วว่าเงินไม่ออก แทนที่จะมานั่งกลุ้มใจจนนอนไม่หลับ ทำไมไม่คิดว่าจะใช้ยังไงให้พออยู่พอกินล่ะ"

ใบหน้าของเธอก้ยังกังวล เฝ้าแต่โทษตัวเองว่า เพราะเมื่อก่อนไม่รู้จักเก็บ และไม่คิดถึงว่าจะมีวันนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคนที่มานั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด กังวลใจ ไม่สบายใจ และพร่ำบ่นด่าทอสิ่งต่างๆ นานา คือฉัน และเธอผู้นี้จะเป็นคนบอกว่า คิดมากทำไม

ฉันบอกเธอไปว่า ชีวิตของคนเราไม่มีอะไรมากมายหรอก แค่มีข้าวกิน มีบ้านอยู่ มีงานทำ มีความหวังว่าจะมีเงินจากการทำงาน แค่นี้ก็ไม่น่าจะคิดมากแล้ว

"แล้วอนาคตล่ะ ถ้าไม่มีเงิน"

ฉันเลยถามว่า ทำไมไม่ทำวันนี้ให้สบายใจ แทนที่จะคิดถึงอนาคตแล้วกลุ้มใจ เธอพยักหน้า และบอกว่ากำลังจะหางานใหม่ แต่อายุมากแล้ว เลยไม่ค่อยมั่นใจ  เหตุผลหนึ่งคือ สมัครงานที่ไหน ไม่มีใครเรียกนั่นเอง

"ก็ลองดูอีกสักครั้ง วันนี้อาจไม่ใช่วันของมึง ลองดูอีก มันอาจจะเป็นวันของมึงก็ได้" ฉันไม่รู้หรอกว่าเมื่อไหร่จะเป็นวันของมัน แต่อย่างน้อยก็ทำให้เพื่อนของฉันยิ้มได้กับคำปลอบใจนั้น

"มึงมองโลกในแง่ดีก็เป็นเหมือนกันนะ วันนี้ได้คำพูดดีๆ จากมึง กูคงโชคดี"

ใช่เมื่อก่อนฉันเป็นอย่างนั้น เพื่อนๆ แทบจะได้เคยได้ยินคำพูดดีๆ จากปากฉันเลย แต่ฉันรู้ว่าการได้อยู่นิ่งๆ สำรวจใจตัวเอง ทำใจให้สบาล พยายามไม่กังวล สิ่งที่ฉันเคยเป็น ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ร้อน โมโหร้าย หงุดหงิดง่าย ก็หายไป ตอนนี้ฉันไม่รู้เลยว่า ตนเองเลิกโมโหง่ายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เพิ่งมานึกถึงความเปลี่ยนแปลงของตนเองก็จากคำพูดของเพื่อน และคนที่เขาและฉันเพิ่งรู้จักกันไม่นาน

ฉันกับพี่ผู้หญิงคนนี้ไปค่ายด้วยกัน เขาได้แผลกลับมาจากค่าย และให้ฉันดูแผลให้ และฉันก็พูดอะไรไปสักอย่างหนึ่ง พี่คนนี้เขาอีเมลมาบอกว่า เขาได้กำลังใจจากฉัน แม้จะจำไม่ได้ว่าฉันพูดว่าอะไร แต่เขารู้สึกว่าฉันเป็นเขามองโลกในแง่ดีมาก แม้เขาจะเจ็บยังไง ฉันก็มองว่าเป็นเรืองดีที่เขาเจ็บและได้แผล เขาบอกว่าคำพูดของฉันสร้างกำลังใจให้เขามาก

เหรอ ฉันไม่รู้หรอก รู้แต่ว่า ตอนนี้ตัวเองใช้ชีวิตอย่างสบายใจ ทำงานสบายๆ ไม่กลุ้ม ไม่กังวล ไม่ฟุ้งซ่าน วันหยุดไปวิ่งออกกำลังกายในสวนสาธารณะ ไปอ่านหนังสือในห้องสมุด มีเวลาว่างไปร่วมโครงการจิตอาสา มีเงินเล็กน้อยบริจาคให้โครงการต่างๆ บ้างเท่าที่ตัวเองไม่เดือดร้อน

ทั้งๆ ที่เงินเดือนไม่ถึงหมื่น แต่ฉันใช้จ่ายพอ ส่งไปที่บ้านได้ แม้จะมีเพื่อนบางคนเคยสัพยอกว่า

"มึงจบมา 7 ปี โกหกพวกกูใช่ไหมว่าทำไมมาตลอด ที่แท้เพิ่งทำงานที่นี่ที่แรกใช่ไหม" เพราะเงินเดือนที่ฉันได้รับน้อยเกินกว่าคนที่ทำงานมาตั้ง 7 ปี ควรจะได้

แต่เงินเท่านี้ก็ทำให้อยู่ได้อย่างสบายใจ ถ้าอยู่เป็น นอกจากเงินเก็บบ้างเล็กน้อย แถมบางเดือนเหลือไปทำค่ายเหมือนตอนสมัยเรียนอีกด้วย ชีวิตคนเราก็เท่านี้จะเอาอะไรมากมายวะ