หลังจากที่ผมเคยเข้าใจว่าความสุขในชีวิตจะเกิดขึ้นไม่ได้เลยถ้าหากเรายังต้องพึ่งพากับปัจจัยภายนอก โดยที่ตัวเราเองทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากการยอมรับชะตาหรือเหนื่อยหน่ายกับการหลีกเลี่ยงมัน ดังนั้นการพึ่งตนเองทางด้านปัจจัยสี่จึงเป็นจุดมุ่งหมายหลักที่ทำให้เกิดความสุขในชีวิตอย่างยั่งยืน แต่ถึงแม้ว่าจะไปถึงจุดนั้นแล้ว ก็ยังไม่ใช่จุดมุ่งหมายที่แท้จริง

วันนี้เราอาจมีความสุขจากการได้เสพข่าว ผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเมืองปล่อยไก่ รายวัน (รมต. วิทย์ : GT200 เดาถูกตั้ง 4 หนจาก 20 หน เป็นเรื่องที่น่าพิสูจน์) สนุกกับการอ่านเสียงก่นด่ากระแหนะกระแหน (Nvidia มัวแต่ผลิตเครื่องจับวัตถุระเบิด) ได้ยินได้คุยกับคนรอบข้าง (คนใหญ่คนโตบ้านเราไอคิวต่ำกว่าเด็กประถม) แล้ววันรุ่งขึ้นเราก็เข้ามาหาต่อว่าวันนี้ท่านๆ จะปล่อยไก่อะไรให้ชาวบ้านอย่างเราๆ ได้ถอนหงอกกันอีกบ้าง และในวันรุ่งขึ้น และในวันรุ่งขึ้น จนกระทั่งพรุ่งนี้จะมีอะไรใหม่มาให้เราได้ ดราม่ากันอีกครั้ง "หนุ่มสาวเอย  พวกเธอว์จงเสพย์" drama-addict

ท้ายที่สุดแล้วก็ยังไม่อิ่มเพราะว่าเรายังคงต้องการเสพต่อไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นเสพติดการเอาชนะ เสพติดการถกเถียง หาตรรกะ เสพติดอัตตา เป็นความสุขที่ไม่ยั่งยืนและดับลงเมื่อเราหมดความสนุกกับสิ่งนั้นแล้ว ไม่ต่างกับการบริโภค ที่เราจะเห็นว่าเปลี่ยน มือถือ โน๊ตบุ๊ค คอมพิวเตอร์ ทีวี เครื่องเสียง รถยนต์ กล้องถ่ายรูป เราต้องการมากขึ้น ยิ่งซับซ้อน ยิ่งสะดวก ยิ่งสนุก ทุกวันนี้ก็ยังคงอยากจะเปลี่ยนอยู่ทุกครั้งที่ดูโฆษณา ท้ายที่สุดแล้วก็ยังไม่อิ่ม

ทำอย่างไรจึงจะอิ่ม? ไม่อยากอ่าน ไม่อยากดู ไม่อยากได้ยิน ไม่อยากได้ ไม่อยากมี เป็นหนทางสู่ความสุขที่ยั่งยืนอย่างแท้จริงคือ "นิพพาน"