ผู้ประสบภัย - Numthang.org อ่านว่า 'นำทาง'

ผู้ประสบภัย

เขียนโดย tee

Friday, 18 April 2008

บ้านนำทางยังไม่ได้เข้าอยู่ บ้านน้อยๆ ที่ทำกันมาก๊อกๆ แก๊กๆ ด้วยความอดทนประสบเคราะห์กรรมอีกครั้ง ด้วยพายุกระหน่ำในวันที่ 17 เมษายน เมื่อเวลาบ่ายแก่ๆ ช่วงบ่ายอากาศร้อนมากขนาดว่านอนในบ้านดินที่โปร่งพร้อมหลังคาจากยังทำให้เหงื่อซึม สักพักเสียงครืนๆ พร้อมด้วยเมฆดำขนาดใหญ่พร้อมลมพัดแรงมาแต่ไกล เริ่มจากพัดประตู หน้าต่าง หลังคาจากเปิดกระพือบางส่วน

สักพักก็มีฝนกระหน่ำ ตอนแรกค่อนข้างดีใจที่ฝนตกลงมาได้เสียทีเพราะแล้งจัดมานานมากสงกรานต์ฝนก็ไม่ตก แต่ที่ไม่เคยเจอเลยก็พายุเนี่ยแหละ สักพักปัง ครืน ปึง หันไปดูอีกทีหลังคาห้องน้ำหายไปแล้ว ตกไปกระทบเพิงนำทางที่ยังไม่ได้เขียนวิธีทำต่อเลย เอียงไปอีกข้าง ส่วนใบจากก็กระพือๆ ออกไปจับประตูมาปิด เจอลมตีจนหักกระจาย หน้าต่างโดนตีหายไปกับสายลมสองบาน

หลังพายุสงบจึงออกไปสำรวจชาวบ้าน ปรากฏว่าโดนดีไปหลายหลังเช่นกัน บ้านที่เพิ่งสร้างใหม่ใกล้ๆ สร้างแบบหลังคากระเบื้องลอนแบบประหยัดๆ ได้ยินว่าพ่อลูกขึ้นไปโหนแป ไม่ให้มันตีหลังคาออกไปด้วย ถึงขนาดว่าตัวยังถูกยกกระพือไปด้วยเลย เคราะห์ดีถ้าแรงกว่านี้ไปทั้งหลังคาพร้อมคนแน่ๆ อันตรายอย่างนี้ไม่ควรเอาเยี่ยงอย่าง ขนาดรถไถนายังโดนพัดล้ม สอบถามมาได้ความว่าถ้าได้ยินเสียงวิ๊ดๆ มาแต่ไกลเมื่อไร ให้เตรียมตัวไว้ให้ดี เค้าว่ามันจะมาอย่างน้อยปีละครั้งและถ้าแล้งหนักๆ ก่อนหน้าก็ยิ่งน่ากลัวอย่างครั้งนี้เป็นต้น O_O สงสัยว่ากำหนดซ่อมบ้านจะมีทุกปีแหงๆ

ตกเย็นได้ข่าวว่าพัดพังไปเป็นร้อยหลังคาเรือน ถ้าหากว่าเราเข้าสารบบแล้วอาจขอรับเงินช่วยเหลือจากอบต.ได้ แต่ว่าบ้านดินใครเค้าจะมารับผิดชอบให้ล่ะ 5 (ขำไม่ออก)

ได้แต่ภาวนากันอีกรอบว่าอย่าให้ฝนมาอีกครั้งจนกว่าหลังคาจะได้รับซ่อมและปรับปรุงใหม่อีกครั้ง รู้สึกว่าหนทางของเราจะลำบากขึ้นเป็นลำดับทุกวัน คิดในแง่ดีอย่างน้อยก็ยังไม่ได้เข้าอยู่และสอนให้รู้จักพายุก่อนจะรับมือในครั้งหน้า

ผมเพิ่งเคยเจออะไรกับครั้งหนึ่งในชีวิตบ่อยครั้งขึ้นตลอด 2-3 ปีที่ผ่านมา ก็เมื่อออกมาจากโลกแคบๆ ในเมืองหลวง ออฟฟิศและอินเตอร์เน็ตที่ว่ากว้างใหญ่ยิ่งนักและคิดว่าตัวเองนั้นแน่เวลาอยู่บนหน้าจอ ยังสู้ของจริงที่ประสบไม่ได้ว่ามันทั้งเหน็ดเหนื่อยและเครียดเพียงใด ถ้าหากผมยังอยู่แบบเดิมไปจนเกษียณก็ไม่รู้ว่าชาติหน้าเกิดมาจะได้รู้จักคิดออกมาผจญโลกแบบนี้อีกบ้างหรือเปล่า วันนี้ได้ยินเสียงลมพัดต้นไม้กระพือยังรู้สึกอกสั่นจิตตระหนก กลัวลมจนขี้ขึ้นสมอง จึงได้เข้าใจว่าคนที่โดนสึนามิพ่นพิษนั้นทุกวันนี้เป็นอย่างไร

ถึงจะทุกข์มากแต่บางช่วงเวลาก็ทำให้เรายิ้มได้เมื่อเราฟันฝ่ามันไปได้ ความสนุกอยู่ตรงที่เราแก้ปัญหามันได้ลุล่วง แต่ถ้าธรรมชาติวิปริตมากขึ้นๆ บ่อยครั้งก็อาจทำให้เรายิ้มไม่ออกเข้าสักวัน

เจอกันคราวหน้าพบกับแผนรับมือและป้องกันภัยพิบัติฉบับบ้านดิน ขออวยพรให้ตัวเองโชคดีและยิ้มได้อีกครั้ง และสำหรับผู้ที่ไม่เคยประสบคงไม่มีอะไรจะบอกกล่าวให้รู้สึกร่วมได้นอกจากว่าได้เจอกับตัวเอง